 |
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
Anita en Marco |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 Marco en Anita van Hofwegen (beide 41 jaar, geen kinderen) spelen sinds hun wereldreis al met het idee om in het buitenland te gaan wonen. Ze willen naar Nieuw-Zeeland vanwege de natuur en de ruimte, maar ook omdat ze de bekrompenheid en gezapigheid in Nederland zat zijn.
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
Waarom willen jullie weg uit Nederland? |
|
In 1995-1997 hebben we een wereldreis gemaakt. Sindsdien heeft wonen in het buitenland onze interesse. Om allerlei redenen hebben wij toen geen stappen in die richting gedaan. We hebben ons leven in Nederland toen weer opgepakt, wat op zich goed beviel. Sinds twee jaar zijn wij weer meer met het idee van emigratie bezig. Dat heeft waarschijnlijk ook iets te maken met onze leeftijd. Marco wil vooral weg vanwege de ruimte, bekrompenheid en de kwaliteit van het leven in Nederland. Voor Anita gelden meer het avontuur en het weg zijn van de gezapige consumptiemaatschappij. In Peru: op de Machu Picchu (4200 m)
|
|
|
Waarom naar Nieuw-Zeeland? |
|
Tijdens onze wereldreis heeft Nieuw-Zeeland veel indruk op ons gemaakt, met name de natuur, maar zeker ook de mensen en de mentaliteit, waaronder de gastvrijheid en het buitenleven.
|
|
|
Hoe ziet je dag er uit als je een jaar in NZ woont? |
|
Een doordeweekse dag zal er waarschijnlijk niet heel anders uitzien dan in Nederland, ook in Nieuw-Zeeland moet er gewoon gewerkt worden en ?s avonds zullen wij tijd besteden aan sport of uitgaan. Wij verwachten er na een pioniersfase ? die niet altijd eenvoudig zal zijn, maar waarin wij openstaan voor nieuwe mogelijkheden ? gewend te zijn aan de andere cultuur en de taal en we hopen dan op een leven met veel natuur, sport, gevoel van vrijheid en natuurlijk nieuwe vrienden.
|
|
|
Wat denk je dat je zult gaan missen van Nederland? |
|
Wij denken dat we alleen onze vrienden, en dan met name de gezellige avonden met elkaar, zullen missen.
|
|
|
Wat vinden jullie familie en vrienden ervan? |
|
De vader van Marco en moeder van Anita zijn beiden half 70 en zijn niet echt gecharmeerd van het idee, maar hebben de support nog niet opgegeven. De verdere omgeving is wat gemengd, waarbij de meningen uiteenlopen van 'wat gaaf' tot 'jammer dat we vrienden kwijtraken'. Natuurlijk zal de elektronische snelweg veel goed maken en misschien komt er nog eens iemand langs?
 In Bolivia, bij een geiser
|
|
|
Hoe ver zijn jullie op dit moment met jullie plannen? |
|
Vanaf de eerste stappen richting de aanvraag van een visum in september 2004 hebben wij vanaf 21 september 2005 de felbegeerde blauwe visumstickers in onze paspoorten staan. Dit betekent dat wij in Nieuw-Zeeland mogen wonen, werken en studeren. Onze enkele reis naar Auckland is geboekt; wij vertrekken op 22 november 2005. Allereerst zullen wij daar de emoties van het vertrek verwerken en een beetje rondreizen, voordat wij richting zuiden gaan. Wij houden de optie open, dat wij ergens onderweg een baan in ons vakgebied vinden (Marco: Human Resources ? Anita: Management Support) en dus niet in Christchurch aankomen, terwijl wij ook open staan voor ander soort werk (bijv. agrarisch of in het toerisme). Het blijft voorlopig dus nog een avontuur.
Marco en Anita zijn uiteindelijk niet in Christchurch terechtgekomen, maar wonen nu al weer een tijdje in Wellington.
|
|
|
|
<<< terug naar overzicht interviews
|
|
|
|
